Блог

ИЗВАДОК ОД КНИГАТА „НЕГАТИВНИ ЈОНИ КАКО МЕТОД НА ЛЕКУВАЊЕ“ ОД ЛОРЕНА ЛЕОНАРДОС И НАЈНОВИТЕ НАУЧНИ СТУДИИ

Овој документ може да биде извор на информации за лекарите за работата на нивните колеги професионалци кои го посветиле својот живот на истражување на влијанието на негативните јони врз човечкото тело, резултатите од нивното истражување и нивната потенцијална корисна примена.

ШТО СЕ НЕГАТИВНИ ЈОНИ

Јоните се електрично наелектризирани честички (позитивни и негативни), кои лебдат во атмосферата. Во природата, тие се создадени под влијание на космичките и ултравиолетовите зраци, Х и гама зраците, радиоактивни емисии, временските феномени (ветрови, бури, молњи), лунарни фази, па дури и распаѓање на капки вода. Триењето помеѓу воздухот и водата е уште еден извор на негативни јони, што резултира со здрава атмосфера на плажите, околу изворите на вода и водопадите, како и по ненадејните врнежи од дожд. Во природата постојано се произведуваат милиони негативни јони и тие го чистат од воздухот загадувањето што доаѓа од современата цивилизација.

КАКО СЕ СОЗДАВААТ НЕГАТИВНИТЕ ЈОНИ?

Молекулите, компоненти на која било цврста, гасовита или течна супстанција, се направени од атоми. Секој атом се состои од уште помали електрично наелектризирани делови: мало јадро (протон) опкружено со подвижни електрони. Во нормални околности атомите се електрично неутрални, бидејќи вкупниот негативен полнеж на електроните се неутрализира со позитивниот полнеж на јадрото. Меѓутоа, одредена сила или енергија може да делува на атомот и да го исфрли електронот од орбитата, со што се создава негативен јон во атмосферата.

Негативните јони можат да се создадат во природата или вештачки од генератори на негативни јони, исто така наречени воздушни јонизатори.

Споредувајќи ги концентрациите на негативни јони по cm³ во различни области во природата, може да заклучиме дека на места каде што нивото на негативни јони е високо, се чувствуваме најудобно, опуштено и најсилно. Во близина на водопадите има околу 50.000 негативни јони по cm³, до езеро 4.000 негативни јони/cm³, додека воздухот во затворен простор често држи под 200 негативни јони/cm³.

                                         

Негативните јони влегуваат во човечкото тело на два начина:

со дишењето (секој ден, човечките бели дробови вдишуваат околу 10.000 литри воздух, како и 10 до 20 милијарди јони со двата знака на електричен полнеж) преку дендритите под кожата кои се продолжетоци на невронот, кои функционираат како приемници и се чини дека се совпаѓаат со микро областите што се користат во акупунктурата. 

По влегувањето во телото, негативните јони учествуваат во сложените биолошки процеси кои науката ги открива, објаснува и опишува во современата медицина. Распределбата на позитивното и негативното електрично полнење може да го одреди здравјето, растот и работниот капацитет на живите суштества.

                                                   

Благодарение на создавањето негативни јони, технологијата сега ни овозможува да го повториме физичкиот процес кој произведува негативни јони во природата со менување на напонот на магнетните полиња, што резултира со биоелектрично здрави области како оние што се наоѓаат на планините или покрај морето. Со користење на внатрешна јонизација, следново е можно во пракса:

– подобрување на атмосферата со отстранување на присутното загадување;

– спречување на загадувањето на воздухот преку превентивно делување;

– обновување на електричната и биоклиматската рамнотежа во затворен простор врз основа на доволен преостанат анјонски (негативен) полнеж, како на пример во отворени и незагадени области;

– конечно, не смее да се занемари значителното бактериолошко влијание на јонизацијата, бидејќи овозможува контрола на вкупниот микробиолошки полнеж, што значително ја намалува можноста за инфекции, особено оние што се резултат од бактериите во воздухот.

ЖИВОТ БЕЗ НЕГАТИВНИ ЈОНИ

Кога животните и растенијата живеат во простории сиромашни со негативни јони, тие се разболуваат или дури умираат во целосно отсуство на негативни јони, без разлика до кој степен воздухот во таквите простории е чист или оксигениран. Глувците и зајаците кои се чуваат во такви простории умираат за неколку дена. Луѓето би живееле подолго, но постепено ја губат контролата врз своите мускули како што беше случајот со првите астронаути (кои страдаа од грчеви во мускулите), бидејќи раните вселенски шатлови не беа опремени со јонизатори. Многу научници го опишаа благотворното и лековито влијание на негативните јони врз човечкото тело без никакви негативни ефекти.

ЈОНСКА ТЕРАПИЈА

Јонската терапија потекнува од природата и е поддржана од научниците. Докажано е широк спектар на корисни ефекти на негативните јони врз човечкото тело, здравјето и општата состојба.

Пионерот на ваквото истражување, д-р Корнблуе, покажа дека е неопходно да се започне со јонска терапија преку додавање на негативни јони во атмосферата на просторот за живеење и работа, а со тоа да се подобри природната рамнотежа, која е нарушена од модерната цивилизација.

Проучувани биле ефектите од јонизацијата на примерок од илјада луѓе кои користеле јонизатор во долг временски период. Резултатот покажува значително подобрена состојба кај сите респираторни и бронхијални заболувања. Овие резултати ги докажаа бројни признати научници како проф. Сулман од Израел, проф. Кругер од САД, проф. Булатова од Русија, проф. Бечгард и проф. Беневи од Данска и други.

НЕГАТИВНИ ЈОНИ И ДИШЕЊЕ

Д-р Варга од Универзитетот во Хајделберг објавил бројни извештаи кои укажуваат на поволните ефекти на негативните јони врз телото, тврдејќи дека тие ја олеснуваат размената на гасови во белите дробови и со тоа ја зголемуваат апсорпцијата на кислород во крвта. Ова го прави срцето да функционира поекономично и да чука побавно под стрес, а исто така го нормализира крвниот притисок.

Во 1951 година, др. А. Ванер користел терапија која комбинирала аеросол и негативни јони за лекување на илјада пациенти кои страдаат од респираторни проблеми. Од луѓето кои страдаат од бронхијална астма, бронхитис од различно потекло, пулмонален емфизем, ларингитис, воспаление на носот и фарингитис, 30% биле излекувани, 42,3% забележале значителна регресија на болеста и подобрување на нивната состојба, 20% забележале делумно подобрување а 7,4% не забележале промени. Сите страдале од хронични состојби.

За време на тестовите на животни спроведени во 1959 година, др. А. Кругер и др. Р. Смит откриле дека перисталтичките движења на дишните патишта, кои се одговорни за нивното чистење, значително се намалуваат во присуство на позитивни јони и се зголемуваат во присуство на негативни јони. Нормалната брзина од 900 во минута паѓа на 600 во минута под влијание на позитивни јони и се зголемува до 1000 во минута во присуство на негативни јони.

Во 1961 година, др. Ворден открил дека срцевите клетки во клеточната култура престанале да растат под влијание на позитивните јони, додека клеточната култура се развивала нормално во присуство на негативни јони.

Во 1966 година, др. Палти открил дека во големи количини позитивните јони предизвикуваат бронхијални грчеви кај децата, додека негативните јони ги ублажуваат.

Исто така во 1966 година, група научници спровеле серија експерименти со негативни јони врз деца на возраст од 10 до 12 месеци. Тие откриле дека астмата и нападите на астма се лекуваат побрзо отколку со конвенционалните лекови, вклучително и антибиотиците. Исто така, помал бил и бројот на повторувања.

Докторите Виндзор и Бекет (САД) изложиле 16 доброволци на високи концентрации на позитивни јони. За 20 минути тие страдале од сува кашлица, засипнатост, главоболка, чешање и назална конгестија. Исто така, откриле намалување на нивниот капацитет на белите дробови за 30%. Капацитетот на белите дробови се вратил во нормала по единечна 10 минутна изложеност на негативни јони.

ЦЕЛИ НА КОРИСТЕЊЕ НА ЈОНИЗАЦИЈАТА НА ВОЗДУХОТ ВО БОЛНИЧКАТА СРЕДИНА

Како што е заклучено од научните студии, негативните јони ги отстрануваат патогените микроорганизми од воздухот и спречуваат заразни болести кои се шират низ воздухот. Ова е многу добра вест за клиниките за инфективни болести или одделенијата, кои лекуваат високо-заразни пациенти или за болниците кои имаат проблеми со ширењето на болестите кои се пренесуваат преку воздухот меѓу пациентите или персоналот.

Покрај ова, докажано е дека негативните јони ја штитат медицинската опрема од инфицирање. Исто така, докажано е дека негативните јони им помагаат на луѓето со белодробни заболувања да заздрават подобро и побрзо. Таканаречената негативна јонска терапија нема несакани ефекти и може да доведе до значително подобрување во оксигенацијата на ткивата, полесно дишење, секреција на слуз, отворање на дишните патишта, намалување на хистаминот, балансирање на крвниот притисок и отчукувањата на срцето, меѓу другите корисни ефекти – според сите студии за влијанието на здравјето спроведени во 20-иот век.

Една од најголемите студии беше направена на Факултетот за биологија и човеково здравје во Сари, каде се проучуваа ефектите од јонизацијата на примерок од илјада луѓе кои користеле јонизатор во подолг временски период. Резултатите укажуваат на висок процент луѓе што страдале од разни болести кои доживеале подобрување откако редовно спроведувале негативна јонска терапија подолго време.

Затоа се препорачува да се зголеми употребата на јонизатори во јавните простори, транспортните средства, канцелариите, банките, индустријата, спортските сали, местата за забава и кината, но најмногу во болниците и здравствените установи, каде патологиите на пациентите (срцеви и бронхијални) и стресот на лекарите и медицинскиот персонал – особено оние кои работат во затворени области како што се дијагностички сали и операциони сали, соби за интензивна нега и одделенија за радиологија – често ја надополнуваат веќе нездравата средина. За таа цел, треба да истакнеме дека јонизаторите имаат голема превентивна и терапевтска улога во болничките одделенија, не само во однос на горенаведеното туку и поради позитивните придобивки што ги нуди обновената јонска рамнотежа во однос на бактериските и вирусни инфекции и постоперативни компликации (од инфективен, хеморагичен или тромботичен тип), како што дефинитивно докажаа проф. Кругер во САД и проф. Ехе во Германија.

Сето ова не остава сомнеж дека јонизаторите во моментов се исклучително корисна алатка која ќе стане суштинска во иднина.

ДЕЗИНФЕКЦИЈА НА ВОЗДУХОТ И ВЛИЈАНИЕТО НА НЕГАТИВНИТЕ ЈОНИ ВРЗ БАКТЕРИИТЕ И КЛЕТКИТЕ

Познат е фактот дека биоактивноста на негативните јони е каталитичка по природа (катализатор е супстанца која ја менува брзината на хемиската реакција без самата да се промени или да стане составен дел од производот на реакцијата), што значи дека не зависи од циркулаторниот или нервниот систем, како што е потврдено со истражување спроведено на култури од бактерии и клетки. Изложувањето на суспензии на стафилококи на негативна јонизација го преполовува бројот на живи бактерии во рок од четири до шест часа. Слични ефекти беа забележани кај бактеријата Neurospora crassa од Fuerst и Ball и во Penicillium notatum од Прат и Бернард. Секако, овие резултати го привлекоа вниманието на прехранбената индустрија, која започна успешно да користи воздушна јонизација во областите за складирање зеленчук во големите трговски центри. Производството на доволен број негативни јони во станбен или работен простор автоматски го намалува бројот на бактерии. Прво, бактериите го формираат јадрото на кондензатот што се отстранува и второ, им се дава смртоносна доза електрична енергија од електростатското полнење. Иако ова не го дезинфицира воздухот 100%, количината на бактерии е значително намалена, што резултира со многу помал ризик од инфекција.

Според студиите на професорите Кругер и Дејвид, зголемувањето на негативните јони ја забрзува брзината на цилијарното отчукување на трахеата, за што е познато и дека има заштитен ефект против бактериите.

Д-р КРУГЕР

Во 1960 година, проф. Кругер, водечки патолог и микробиолог на Универзитетот Беркли, Калифорнија, ѝ претстави на јавноста уште еден интересен ефект на негативните јони: врз производството на неврохормонот серотонин, кој одамна беше откриен од Еспармер. Кругер откри дека позитивните јони промовираат ослободување на серотонин, а со тоа и напнатост, раздразливост и анксиозност, додека негативните јони го инхибираат производството на серотонин и следствено имаат спротивен ефект, што значи дека слично како и средствата за смирување предизвикуваат чувство на спокојство и релаксација без секундарни последици.

Покрај промовирањето на апсорпцијата на кислородот, негативните јони делуваа и како регулатори на автономниот нервен систем. Затоа, вдишувањето на воздухот збогатен со негативни јони резултираше со закрепнување на силата и спокојството, или со други зборови чувство на вистинска благосостојба. Придавките позитивни и негативни го означуваат само поларитетот на јоните, но нивните ефекти се всушност спротивни на значењето на зборовите: позитивните јони се генерално штетни, а негативните се корисни и затоа се нарекуваат и „животно есенцијални“.

Во 1965 година проф. Кругер извршил научен експеримент поддржан од Централната канцеларија за загадување на САД и Одделот за здравство, образование и благосостојба. Експериментот е спроведен на глувци на различни нивоа на јони и во загаден воздух. Откако открил дека животните имаат поголема веројатност да се заразат со грип и нивната смртност е поголема отколку кога се изложени на нормален воздух, тој го поврзал тоа со фактот дека луѓето долги временски периоди се изложени на загадениот воздух во кој се принудени да живеат. Тие мора да работат во канцеларии каде што има многу малку негативни јони, мораат да патуваат до и од работа во загаден воздух и да се одморат во нивните урбани живеалишта каде микросредината е практично иста како онаа во која глувците вдишувале воздух осиромашен со негативни јони. Заклучок: живеењето во воздухот осиромашен со негативни јони е опасност по здравјето. Луѓето се способни да се прилагодат на промените во околината (температура, притисок, влажност), но не се во состојба да се прилагодат на животот лишен од негативни јони бидејќи без нив не можат да апсорбираат доволно количество кислород. По работен ден поминат во атмосфера осиромашена од јони, мажот или жената се враќаат дома со лошо расположение и раздразливост, а во такви околности, многу е мала веројатноста да бидат сексуално стимулирани.

Искуството собрано од американскиот научник Кругер, кој ги обезбедуваше витално потребните јони на своите испитаници, наиде на позитивен одговор кај над 80% од пациентите. Проф. Кругер тврди дека негативната јонизација на болниците и сличните средини е од примарна важност не само за пациентите бидејќи го олеснува дишењето, функционирањето на нервниот систем и функционалната рамнотежа туку и поради нејзиното влијание врз бактериите, стафилококите и вирусите кои се вообичаени кај таквите средини и кои под влијание на негативни јони паѓаат на земјата целосно неутрализирани.

ТРЕТМАНИ СО НЕГАТИВНИ ЈОНИ ЗА БРОНХИЈАЛНА АСТМА ОД ПРОФ. БУЛАТОВ

Проф. П. Ц. Булатов е почесен професор и познат руски доктор, раководител на Катедрата за терапија на Првата Ленинградска И.П. Медицинскиот институт Павлов, СССР (денешен Санкт Петербург).

Проф. Булатов во Русија користел негативна јонска терапија за три илјади пациенти со астма. Околу една половина страдале од астма повеќе од десет години.

Бронхијална астма е алергиска состојба во која неврогените фактори играат голема улога. Во овој напис, бронхијална астма се дискутира во контекст на невротични проблеми. Според учењето на И.П.Павлов и С. П. Боткин, може да се види дека рефлексните механизми се основни за развојот на оваа состојба и дека три механизми се спојуваат во патолошкиот тек на бронхијална астма:

– Периферни рецептори кои примаат иритирачко дејство и пренесуваат импулси преку аферентните нерви до централниот систем;

– Нервни центри кои го пренесуваат стимулот до центрифугалните нерви;

– Еферентни нервни проводници разгранети во ткивата на органите.

Клиничкото искуство и другите опсервации покажуваат дека дишниот систем е сензибилизиран од центри на инфекција со нивното седиште во респираторниот систем, од туѓи ткивни супстанции и од антигенски микроби. Овие супстанции се шират преку крвта, предизвикувајќи алергиска состојба во бронхијалните мускули, бронхијалните мукозни жлезди, пулмоналните садови, а исто така и во респираторниот нервен систем. Истите тие токсични материи предизвикуваат продолжена иритација на интероцепторите, мукозната мембрана, самиот респираторен систем и најчесто бронхиите. Тие ги иритираат патолошките интероцепторни рефлекси предизвикувајќи грчеви во сензибилизираните бронхијални мускули, промовирајќи го секреторното дејство на бронхијалните мукозни жлезди и промената на васкуларниот систем на белите дробови. Ова е типичната слика на болеста.

Врз основа на безусловните рефлекси, лесно може да се индуцираат условени екстероцепторни рефлекси. Според истражувачите, тие продолжуваат дури и кога токсичниот центар на инфекција повеќе не е присутен. Нервните центри кои ги контролираат бронхиите, мазните мускули, мукозните жлезди и нивните садови се наоѓаат не само во продолжениот мозок и во диенцефалонот, туку очигледно и во повисокиот дел од мозокот, вклучувајќи го и церебралниот кортекс.

За време на третманот, дозата на негативни јони се пресметувала врз основа на длабочината и зачестеноста на дишењето на пациентот. Еден cm³ воздух на растојание од 5 до 10 cm од цилиндaрот содржел 2 милиони светло-негативни јони, додека при дишењето на 400-500 cm³ воздух, пациентите примале во просек 800 милиони јони; вдишувајќи и издишувајќи 14-18 пати во минута, тие добивале 10-15.000 милиони. Третманот се состоел од 25-30 јонизации од по 10 минути.

За да се добие саканата доза на негативни јони, пациентите секогаш биле поставени на исто растојание од јонизаторот. Тие седеле, така што дишењето не им било ограничено, а за време на третманот, од нив било побарано да не го менуваат нивниот нормален респираторен ритам.

Со цел да се запрат епизодите на бронхијална астма, обично било неопходно да се спроведат 2-3 серии на третман по 30 јонизации, со пауза од 20-30 дена помеѓу секоја. Врз основа на набљудувањата, најдобрата доза е 100-150 милијарди негативни јони за секоја јонизација. За време на секој третман на лекување, на пациентот секогаш му се давало иста количина на негативни јони и само во тешки случаи дозата била зголемена на вкупно 200 милијарди по сесија.

Истражувачите успеале да спречат бронхо-астматични напади со давање доза од 300-400 милијарди по сесија. Во период од 30 години, јонската терапија била спроведена на повеќе од 3.000 пациенти со бронхијална астма, од кои 1.100 биле мажи и 1.900 жени; 714 мажи и 1.013 жени биле болнички случаи, а 386 мажи и 887 жени биле амбулантни. Третина од пациентите биле на возраст меѓу 31 и 40 и половина помеѓу 41 и 50 години. Половина страдале од ова нарушување 10 години, а петтина од пациентите пет години.

Врз основа на познатата етиологија и патогенезата на бронхијална астма, можеме да ја поделиме оваа болест во три фази:

Период на заразна алергија (20% од пациентите);

Паралергиски период (10% од пациентите);

Период на компликации (70% од пациентите);

– Првата епизода на бронхијална астма се јавува за време на период на заразна алергија поради постоење на активно јадро на инфекција во системот.

Во тоа време, единствената причина за нападот е, генерално, акутното воспаление на респираторниот тракт, а секретот е присутен во големи количини. Постои субфебрилна состојба со леукоцитоза; леукоцитите покажуваат зголемување; а во исто време, се забележува еозинофилија со забрзана стапка на седиментација на еритроцитите 18-20 mm/час (еозинофилија значи зголемен број на еозинофили во периферната крв, додека еозинофилите се бели крвни зрнца поврзани со алергиски реакции, меѓу другото.)

Доста често, видливи на рендген, се случуваат промени во белите дробови со зголемување на хиларните жлезди (отвори за нерви, крвни садови и канали за секреција), како и воспаление на носните синуси. Општо земено, текот на воспалението се намалува во респираторниот систем, нападите на останување без здив престануваат и започнува ремисијата до следниот воспалителен напад. Утврдено е дека оваа состојба на заразна алергија може да трае со месеци или години.

– Во паралергискиот период, нападите се предизвикани од акутна инфекција на дишните патишта од разни супстанции на кои човечкиот систем постепено се сензибилизира. Тоа се алергени во прашината и чадот од кујните, професионалните алергени како што се сулфурниот гас, прашината од брашно, бензинот и терпентинот, итн. Понатаму, нападите на останување без здив се предизвикани од ефекти посредувани исклучиво преку сетилните органи, вклучувајќи го и влијанието на времето. Во овој период, може да се забележи зголемување на концентрацијата на еритроцитите и хемоглобинот, понекогаш изразена леукопенија (намален број на бели крвни зрнца) или еозинофилија (на 30%), лимфоцитоза, изразена неутропенија (абнормално намалување на неутрофилите – тип на бела крв. клетка) и намалена стапка на седиментација на еритроцитите.

Овој период може да трае од неколку месеци до 15 години.

– Третиот период, оној на компликации, се карактеризира со хроничен бронхитис, хронична пневмонија, адхезивен плеврит, пулмонален емфизем (патолошка акумулација на воздух или гас во ткивата, особено во белите дробови), хроничен максиларен синузитис (хронично воспаление на максиларните синуси), фронтален синузитис (воспаление на фронталниот синус) и други лезии, кои го сензибилизираат системот и придонесуваат за астматична состојба. Кардиоваскуларниот систем е повеќе или помалку погоден, особено десната страна на срцето и во садовите. Морфолошките промени во белите дробови и срцето предизвикуваат отежнато дишење и чистење на бронхиите, проследено со срцева и респираторна инсуфициенција. Епизодите на диспнеа имаат различни причини кои влијаат на карактеристиките на астмата. Психолошкиот фактор, исто така, игра голема улога овде: пациентот се плаши од повторувања. Слично на тоа, нападите може да се појават ако парасимпатичниот дел од нервниот систем се активира без очигледна причина во средината на ноќта, на пример. Нападите се од различен тип, често се долготрајни и можат да доведат до продолжена астматична состојба. Во староста имаат знаци на срцева астма. Пациентите во оваа фаза не се способни за било каков физички или ментален напор и најчесто бараат медицинска помош.

Во третманот со негативни јони, пациентите биле набљудувани за време и по секоја сесија, како и за време и по целиот тек на третманот.

Во овие моменти, забележана е намалена фреквенција на пулсот (за 5-20, 12 во минута во просек) и слично намалена стапка на дишење (за 2-8, 5 во минута во просек). Кај оние пациенти со највисок крвен притисок, падот бил 5-10 mm (просек: 8 mm жива); најнискиот притисок бил повеќе или помалку нормален во повеќето случаи. Слушајќи со стетоскоп, било можно да се открие намалување на сувите и влажни рани во белите дробови, додека виталниот капацитет на белите дробови бил зголемен.

Од првата сесија на негативна јонизација, забележано е подобрување на општата состојба; пациентите почувствувале како исчезнуваат нивните грчеви на градите и дишењето станло подлабоко. Оние пациенти без компликации како хроничен везикуларен емфизем, миокардна дистрофија (срцево нарушување) со срцева инсуфициенција од 1 или 2 степен, најјасно ги покажале опишаните знаци.

Помеѓу 8-та и 15-та сесија, кај 15% од пациентите искашлувањето било намалено, дишењето станало отежнато и можело да се види дека нападите на астма понекогаш се претвораат во астматична состојба која најверојатно ќе трае една недела. Во исто време, пациентите страдале од несоница, губење на апетит и отежнато дишење кога одењето станало поинтензивно и дишењето површно и забрзано (24-30 во минута). Стапката на седиментација на еритроцитите се зголемила на 8-25 на час и брзината на пулсот се забрзал (100-140 во минута). Падот на крвниот притисок бил 5-20 mm жива (во просек 12 mm), а најнискиот притисок бил непроменет. Оваа состојба е забележана во првата фаза (инфективна алергија), во втората (паралергиски период) и во текот на периодот на компликации. Состојбата на привремена егзацербација изгледала многу типична и карактеристична за третман со негативни јони.

По завршувањето на третманот, забележано е подобрување на општата состојба кај 90% од пациентите; заморот бил намален во 60% од случаите, а нервната состојба исчезнала во 44%; кај 58%, капацитетот за работа се зголемил додека подобрување на спиењето забележале 80% од пациентите.

За време и по третманот, пулсот и респираторната стапка кај повеќето пациенти се вратила во нормала, крвниот притисок се вратил на неговото просечно ниво доколку се зголемил или опаднал за време на третманот (негативните јони исто така го нормализираат крвниот притисок).

Кај 8-та и 15-та сесија, искашлувањето се намалило, како „влажната астма“ да станала „сува“.

Кај 25-та и 30-та сесија, овие феномени биле забележани кај 80-90% од пациентите. Во исто време, еозинофилите, спиралите Curschmann (5-10 mm сива и бела слуз структури во спутумот на пациентите со астма) и кристалите Charcot-Leyden (наоди во облик на октаедар во спутумот на пациентите со бронхијална астма) исчезнале од спутумот (или станале помалку лесно видливи); изгледот на спутумот се изменил; чист спутум го заменил мукопурулентниот спутум. Капацитетот на белите дробови се зголемил, како и количината на воздух. Тимпанитичната резонанца при ударот на белите дробови била намалена, а степенот на суви и влажни иритации при издишувањето исто така се намалил. Кон крајот на третманот, на рендгенот можело да се види дека хилите се помалку изразени, дека непроѕирноста на двете пулмонални полиња се зголемила и дека дијафрагмата е помобилна. Кај пациенти со хронична пневмонија во комбинација со хроничен везикуларен емфизем, рендгенската слика на белите дробови и срцето не покажала значајни промени.

Кон крајот на третманот, повеќе или помалку нормален број на црвени крвни зрнца можело да се забележи кај 80% од пациентите, а хемоглобинот останал непроменет. Леукоцитите, кои се зголемиле во текот на првиот период од третманот, а потоа биле умерено намалени во вториот, повторно станале нормални на крајот од третманот кај 90% од пациентите. Кај 75% од пациентите имало еозинофилија на крајот од третманот. Бројот на еозинофили се зголемил кај првата група пациенти, додека се намалил кај оние од втората група. Бројот на базофилите (тие ослободуваат хистамин како одговор на нападот на клетките) остана нормален.

Кај 75% од пациентите, бројот на неутрофили (најбројните и најважните вродени имунолошки клетки) ја достигнал горната граница на она што се смета за нормално. Имало и квалитативно намалување на лимфоцитите додека остана во нормални граници. Вкупниот број на моноцити (бели крвни зрнца со фагоцитна функција) кој ја достигнале горната граница на нормалата пред третманот имале тенденција да се намалуваат по третманот.

По текот на третманот, намалена стапка на седиментација на еритроцитите била забележана кај 25% од пациентите; а кај 17%, бројката стана нормална. Кај 10% од пациентите кои страдале од компликации, стапката на седиментација на еритроцитите не се вратила во нормалните граници по третманот. Кај 75% од пациентите, шеќерот во крвта (гликемија) бил под нормалата по третманот. Кај повеќето пациенти од првата група е забележана гликемија, додека кај втората група шеќерот во крвта бил намален. Кривата на толеранција на гликоза се врати лаво нормала кај 50% од пациентите по третманот, а потенцијалот на кожата, васкуларните реакции и стапката на отпорност на кожата и галванскиот одговор на кожата кај 80% од пациентите биле јасно нормализирани.

По третманот, можело да се утврди следново:

Намалување на акутната фаза на бронхијална астма е забележано кај 55% од пациентите во период од 6 месеци до 10 години.

Кај 35% од пациентите, нападите станале поретки во текот на месецот и дефинитивно помалку интензивни и продолжени.

Кај 10% од пациентите третманот не дал никакви резултати.

 

Други ефекти на негативните јони вклучуваат:

Негативните јони го намалуваат ефектот на анксиозност кај глувците и стаорците изложени на стресни ситуации. Ефектот е паралелен со примената на резерпин и други методи за лекување на хипертензија кај животни или луѓе. Резерпинот и негативните јони имаат заедничка способност да го намалат количеството на серотонин во мозокот и очигледно тоа е причина за овој смирувачки ефект.

Намалувањето на нивото на серотонин во мозокот беше докажано и во други експерименти. Меѓутоа, претходно споменатите лабораториски докази се поткрепени и со докази од природата. Во 1901 година, Чермак забележал дека некои временски неприлики, како феноменот Фон (Foehn) споделуваат заеднички карактеристики како што е појавата на ненормално високи концентрации на позитивни јони. Истражувачите веруваа дека ова може да биде причина за болест кај луѓе чувствителни на временските услови. На пример, на Блискиот исток, временскиот феномен познат како Шарав предизвикува карактеристичен ненадеен пораст на температурата, пад на влажноста и придружните ветрови. Околу 30% од населението изложено на овој феномен страда од болести како последица. Утврдено е дека луѓето чувствителни на временските услови почнуваат да се чувствуваат лошо кога целокупната рамнотежа на јоните се поместува во корист на позитивните јони. Ова се случува помеѓу 24 и 48 часа пред било која друга промена во параметрите на животната средина, како што се брзината и насоката на ветерот, сончевото зрачење, температурата и влажноста. Симптомите на болеста вклучуваат мигрена, гадење, повраќање, амблиопија (нарушен вид на едното или двете очи), раздразливост, хиперперисталтика, оток, конјунктивитис, вишок крв (конгестија) во респираторниот тракт итн.

 

Третманот вклучувал вдишување негативен воздух збогатен со јони или лекови – антагонисти на серотонин. Основните услови за синдромот на иритација на серотонин се јасно предизвикани од нерамнотежа на јони, иако жешкиот и сув ветер игра главна улога во последователниот тек на болеста и нејзиното подолго траење. Покрај Фон и Шарав, ветровите како овие имаат лоша репутација на други места во светот. Постојат докази дека позитивните и негативните јони можат да навлезат во мукозните мембрани на горниот респираторен тракт. Кај децата и возрасните, високите концентрации на позитивни јони предизвикуваат назална и езофагеална конгестија, дури и бронхијална конгестија во пролонгирани случаи.